Column Jack Thomassen: 'Een schop onder mijn kont'

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'Een schop onder mijn kont'.

Tegenwoordig bestel ik ook weleens eten online. Overigens nog geen culinaire uitdagingen bij nieuwere concepten. Nee, vooralsnog blijft dat nog bij pizza's of gewoon friet. En als ik dan op de fiets bij ons in de Grotestraat een tasje met friet en snacks voor het avondeten heb opgehaald, rijd ik meestal door de Vennestraat naar huis. Dat is immers de kortste weg. Steevast kijk ik dan even linksom of mijn kameraad weer eens aan zijn eettafel heeft plaatsgenomen, om op z'n PC iets van een muziekquiz te spelen. Daarna zet ik stevig aan op de trappers, want aan koude friet heb ik een hekel.

Bij de eerstvolgende kruising, op de hoek van de Dr. Beelstraat zie ik de hoofdpersoon uit dit verhaal wel eens in zijn tuin staan. Een voor mij hele markante verschijning, die ik al best lang ken, maar eigenlijk nooit echt gesproken heb. Behalve die paar zinnen dan, op die ene avond, heel lang geleden. Toen ik de leeftijd had niet alles serieus te willen nemen, en af en toe meende dat het allemaal wel wat losser mocht. Soms knikt hij alleen maar, of groet me netjes op z'n Drunens terug, wanneer ik durf te zwaaien als hij mij langs ziet fietsen. Dan vraag ik me af of hij me eigenlijk nog wel kent.

Maar eerlijk gezegd denk ik aan zijn gezicht al af te lezen dat hij die ene keer zich nog wel herinnert, dat hij een trainingsavond van ons A2-team op zich nam. Toen ikzelf nog in de junioren (-19 jaar) van RKDVC speelde. In principe toch deel uitmakend van de jeugdselectie van onze voetbalclub. Deze trainer was destijds nog wel bij het 'grote' eerste elftal betrokken. Echter nam ik dat verre van serieus. Ik maakte er die avond regelmatig een potje van, dacht iets te vaak grappig te zijn, waardoor de trainer het uiteindelijk een keer beu was.

Eén waarschuwing was blijkbaar niet voldoende geweest om mij tot de orde te roepen. Dus zocht hij me nogmaals op, maar niet om me voor een tweede maal te waarschuwen. Nee, dat stadium waren we inmiddels gepasseerd. Hoppa! Zonder dralen kreeg ik een flinke schop onder mijn kont. En terecht. Meer dan terecht. Want ik had herhaaldelijk de training verstoord en dus in principe de voorbereiding naar de wedstrijd van zaterdag verkloot. Niet eens met verheven stem, maar duidelijk genoeg om te begrijpen dat het menens was, sprak hij me toe.

'Als je denkt de lolbroek uit te moeten hangen en daarmee de training van je medespelers en de trainer te verpesten, kan je beter thuisblijven. Dus hup, opzouten! Ga maar naar huis.' Zo moet het ongeveer zijn gegaan. Waarna ik met een zere kont afdroop. Ons pa erbij halen? Ik denk dat ik thuis nog een schop onder mijn kont had gekregen en teruggestuurd werd om excuses aan te bieden aan heel de groep én trainer. Beter liet ik het daarbij. Het kon er voor mij alleen maar slechter op worden.

Toen ik ongeveer 30 jaren later zelf trainer bij de A2 was, dwaalden mijn gedachten soms af naar de zojuist genoemde jaren '70. Die streken van mij toen, hoefden ze bij mij ook niet te flikken. Een geintje kon natuurlijk altijd. Maar niet de training verkloten. Dat gebeurde nooit, we hadden een geweldige groep. Een schop onder hun reet was daarom niet nodig.

Misschien herinnert de beste man zich vandaag de dag er helemaal niks meer van Toch wil ik vanaf hier alsnog, aan die ene trainer van RKDVC, mijn oprechte excuses maken voor het gedrag van toen. Dus, Piet... bij deze: SORRY!

(En ik zal het nooit meer doen!)

...