Column Jack Thomassen: 'Naar de Milieustraat'

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'Naar de Milieustraat'.

Wie zo nu en dan de milieustraat van onze Gemeente Heusden bezoekt, weet dat ze daar enkele huisregels hebben. Ten eerste heb je een pasje nodig om sowieso het terrein op te mogen rijden. Anders gaat de slagboom niet eens open. Ik zou ze dan ook niet de kost willen geven die van huis vertrekken met volle kofferbak of aanhanger en halverwege om kunnen draaien omdat dat pasje vergeten is. Dat was bij mij zaterdag bijna het geval.

Omdat een gewaarschuwd man voor twee telt, en ik thuis nog met de sleutel in het slot gestoken plotseling aan dat toegangspasje dacht, hoopte ik dat ik hierna zonder strubbelingen dat bezoek aan de milieustraat kon voltooien. Vol goede moed begon ik aan deze klus. Bij het oprijden van de werf werd mijn humeur er alleen maar beter op. Niks geen wachtrij voor de slagboom, en geen andere mensen uit onze gemeente bij de afvalcontainers.

De 1e slagboom passeerde ik als een nauwelijks te noemen hindernis, waarna ik mijn auto het U-bochtje richting de weegbrug instuurde. Daar stonden twee medewerkers van de milieustraat met elkaar iets te bespreken. Via het opengedraaide autoraampje wenste ik beide heren een hele goedemorgen, wilde vervolgens mijn pasje bij de paal aanbieden, maar toen bleek dat mijn armen niet lang genoeg waren. Dus moest ik uitstappen. Nou, vooruit dan maar.

Inmiddels was één van die twee medewerkers naar de rij containers gelopen, alwaar hij mij opwachtte. Precies bij de bak waarnaar ik wilde informeren waar die stond. Want zoals gezegd, ik kom hier de laatste tijd niet meer zo vaak. 'Ach, meneer', sprak hij mij vriendelijk toe. 'Hoe zal ik het noemen? Fingerspitzengefühl?' Ik liet de beste man lekker in zijn waarde, want ik weet heus wel dat dit de meest gebruikte bak van het betaald weggooigedeelte is. En daarom vooraan staat. Dus eigenlijk had ik naar de bekende weg willen vragen.

Mijn lading bevatte niet veel spullen om weg te gooien, waarvoor ik later bij de kassa diende te betalen. Na een mand, een kapotte buggy en nog wat geverfd hout in de daarvoor bestemde containers gemikt te hebben, kreeg ik de finish van dit traject in het vizier. In de paar minuten dat ik me binnen dit deel van de milieustraat had begeven, had ik nog steeds geen andere bezoekers gespot. De twee medewerkers hoefden slechts enkel mijn persoontje in de gaten te houden. En achteraf gezien had ik daar alleen maar voordeel bij.

Want bij de tweede weegbrug aangekomen, maakte ik de klassieke fout der fouten, wanneer je op een milieustraat voor je afval moet betalen. Echter kreeg ik dat pas door nadat de oplettende medewerker mij door zijn raampje vroeg: 'Wat had u allemaal bij u, om weg te gooien?' Enigszins verrast door deze vraag gaf ik toch maar antwoord: 'Eeehm, een rieten mand met wat troep erin, een beetje hout, een oude kinderbuggy, en o ja, een deksel van hard plastic. Maar die mag ik zo meteen gratis weggooien.'

'Dat vraag ik, meneer, omdat het bedrag nogal hoog uitvalt. Terwijl ik gezien heb, dat u niet echt veel bij u had. Kan het zijn dat ik u bij het inwegen van de weegbrug af zag stappen?' Ik knikte bevestigend. 'En volgens mij staat u nu bij het uitwegen juist wél op de weegbrug. Wat betekent dat u een deel van uw eigen lichaamsgewicht in kilo's te veel gaat betalen. Dat zal uw 'boekhouder thuis' vast niet goedvinden, toch?' Beschaamd om deze blunder, lachte ik wat schaapachtig de medewerker toe. Maar bedankte hem net zo snel voor het willen meedenken.

Toen ik na het volgende U-bochtje bij de gratis-afvalcontainers arriveerde om de resterende producten (videorecorder, hard plastic en wat oud-ijzer) ter recycling aan te bieden, had ik intussen een globaal rekensommetje gemaakt hoeveel hoger de rekening voor dit karweitje uit had kunnen vallen: om en nabij 10 euro. Toch bijna 2 keer zoveel dan ik nu kwijt was.

En hoewel het geen wereldbedrag is, denk ik inderdaad dat mijn 'boekhouder thuis', deze onoplettendheid van mij heel erg... 'zonde' gevonden zou hebben. Ja, laat ik het bij dat woord maar houden.