Column Jack Thomassen: 'Wie is die vent toch'

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'Wie is die vent toch'.

In de wachtruimte van de verrijdbare unit van Sanquin Bloedbank zit ik te wachten tot het mijn beurt is om te doneren. Er komt een man binnengestapt die, terwijl hij zijn jas uitdoet, iemand in één van de doneerstoelen herkent. Hij steekt een hand op en als hij op het eerste stoeltje in de wachtrij plaats wil nemen, herkent hij prompt ook de mevrouw zittend op het tweede zitje. ‘Hééé, hallo!’, begroet hij m’n buurvrouw. ‘Nou ja, zeg. Tref ik zomaar twee bekenden hierbinnen.’ Enigszins door zijn enthousiasme aangestoken, reageer ik met: ‘Nou, hullie zijn niet de enige, hoor. Ik ken jou ook wel!’ Waarna de man mij een beetje ongeloofwaardig aankijkt en gaat zitten. Waarschijnlijk diep in zijn geheugen gravend, wie die vent in godsnaam toch kan zijn?

Eenmaal gesetteld begint deze donor een gesprekje met de wachtende mevrouw naast mij. Ik hoef niet eens mijn best te doen om te volgen waar het over gaat. Hoewel het allemaal niet al te spannend is, maak ik er wel uit op dat meneer een hele goede vloerenlegger moet zijn. Niet dat hij daarmee zichzelf op de borst zit te kloppen, verre van dat. Het feit alleen al dat hij blijkbaar bij veel inwoners van Waalwijk een vloer gelegd heeft, geloof ik heel graag dat hij zijn vak goed verstaat. En door die vele klussen een bekende verschijning is geworden. Intussen dwalen mijn gedachten af naar de tijd dat ikzelf ook regelmatig met het leggen van laminaatvloeren een leuke cent bijverdiende.

De oplettende lezer weet intussen wel dat ik 25 jaar bij een houthandel heb gewerkt. Met een ruim assortiment aan hout- en plaatmaterialen. Waaronder ook allerlei kleuren laminaat. Dat als warme broodjes over de zogenaamde toonbank vloog. In de prille beginperiode moest het nog met houtlijm aan elkaar bevestigd worden. Later kwam iemand op het lumineuze idee om een klikrand te ontwikkelen, waardoor houtlijm niet meer nodig was. En omdat het personeel bij 'onze' houthandel toegestaan was om tegen inkoopsprijs (+BTW) voor zowel eigen gebruik, als voor 3en materiaal te kopen, begon menigéén een klein (zwart) handeltje.

Mijn collega (en tevens zwager) had destijds bij iemand uit ons dorp een klus aangenomen om op de gehele benedenverdieping een houten vloer te leggen. Of ik hem wilde helpen? Nou, dat leek me een mooie gelegenheid om die handigheid af te kijken en daarna zelf zulke opdrachten binnen te slepen. Vooralsnog bij eigen familie, echter toen de tam-tam het nieuwtje verspreid had, dat je bij Sjakie goedkoop, maar toch kwalitatieve laminaatvloeren kon kopen en door mij laten leggen, was ik op zaterdagen regelmatig van huis om te klussen.       

Het was heel leuk werk om te doen. Vooral het precieze uitmeten bij het leggen van dat materiaal tussen bijvoorbeeld de deuropening van huiskamer naar de keuken en vaak ook verder naar de gang. Meten en rekenen, tot op de halve millimeter. Met steevast een mooi resultaat en altijd tevreden klanten. Wat soms een leuke fooi en door mond op mondreclame weer nieuwe opdrachten opleverde. Ik legde bij iedereen en overal in huis (behalve bij mensen die bij de Belastingdienst werkten). Alleen toen een zeker iemand in Waalwijk mij quasi vrolijk 'beloofde' niet te willen betalen wanneer ze niet tevreden zou zijn, zegde ik behoorlijk geïntimideerd af. Ik zag de bui daar al hangen. Nee, dank je de koekoek.Er zaten natuurlijk ook kleine nadelen aan dat bukken, kruipen, knielen en tillen. De dag na zo'n karwei was ik gesloopt. Mijn rug deed pijn, mijn vingers ook en m'n knieën hadden duidelijk een flinke dosis WD-40 nodig om een beetje soepel te functioneren. Gelukkig waren die klachten na een dagje rust wel weer verdwenen. Dat ging lang goed, vooral als je jong en vitaal bent. De lezers die mij kennen weten, dat ben ik al even niet meer.

Dus leek het me verstandig om met dat soort werk maar eens te stoppen. Dat de ooit bijna uit zijn voegen bloeiende houthandel (waar ik dus werkte) intussen beetje bij beetje instortte en tot ontslag voor bijna al het personeel leidde, maakte dat besluit wel makkelijker.Aan de beurt om een halve liter bloed te doneren, kruisen mijn blik en die van de bekende vloerenlegger elkaar. Ik merk duidelijk dat hij nog steeds in zijn geheugen graaft, waar hij die vent toch van zou kennen? Grappig. Toen mijn donatie eenmaal gereed was en ik de unit mocht verlaten om koffie te gaan drinken en een lekkere roze koek te verorberen, knikte ik vriendelijk naar hem. Op zijn beurt knikte hij net zo vriendelijk terug en weet je? Ik vermoed dat hij de dag daarna zich nog steeds zat af te vragen of hij bij mij een vloer heeft gelegd, of juist niet? Maar u weet het antwoord natuurlijk al wel; hoewel ik in sommige werkzaamheden niet bepaald superhandig ben... een vloertje leggen ging Sjakie heel goed zelf af.