Groep 2 t/m 5 van Th.J.Rijkenschool op pelgrimstocht naar Wonderbare Moeder

Op woensdag 22 mei gingen vier groepen leerlingen (2-3-4-5) van de Th.J.Rijkenschool te voet naar de kapel van de Wonderbare Moeder. En wel vanwege de Maria-meimaand met ‘Onzen Dag’ voor de deur (31 mei). De stoet met kinderen leek wel een processie.

Soms door het opstuivende zand wanneer het trottoir ontbrak, zodat het op een woestijntocht leek. De stralende zon en de fluitende vogels gaven deze ochtend extra cachet. Ondergetekende mocht onderstaand verhaal vertellen. Op het einde leest u ook de mening van een aantal kinderen. De foto’s tenslotte spreken hopelijk voor zich.

Maria van Elshout

Een boer was op het land hard aan het werk. De zon scheen heftig en het zweet gutste over zijn hoofd. De boer wilde zijn drinken pakken, maar dat was hij helaas vergeten. Hij keek naar de sloot, maar dat slootwater leek hem toch te vies. Toen verscheen er een hele lieve vrouw met een lichtblauw kleed. Zij had een beker in haar hand en schepte water uit de sloot. Ze bood de boer het water uit de sloot te drinken aan. De boer aarzelde, maar de vrouw keek zo aardig, dat hij het er toch op waagde. Hij nam een klein slokje. Hé, wat smaakte dat water lekker! Hij kon zijn tong niet geloven. Nog een slok nam hij en de dorst verdween onmiddellijk. Hij voelde zich heerlijk verfrist en alle vermoeidheid verdween. Toen hij opkeek, zag hij die lieve vrouw voor zijn ogen verdwijnen… De boer vertelde het tegen zijn vrouw, zijn kinderen, tegen de buren en tegen de pastoor. Hij was zo blij dat bij besloot op die plek een kapel te bouwen voor die lieve vrouw… Maria van Elshout. En dat kapelletje staat er nog steeds. Al zo’n 800 jaar.

Betekenis?

Wat kan dat verhaal voor ons betekenen? Maria wil ons duidelijk maken dat we in ons leven ook met de moeilijke dingen moeten leren omgaan. Om leren gaan met het slootwater dus. Want ons leven is niet altijd rozengeur en maneschijn. Er zijn ook tegenslagen, en soms zitten er ook minder leuke trekjes in ons karakter of soms ergert iemand ons heel erg. Dan is het de kunst, de levenskunst om niet op te geven of verbitterd te raken. Dan kan er een wonder gebeuren: slootwater kan dan veranderen in heerlijk, verfrissend water.

Bezoek aan de kerk van Elshout

Op de terugweg deden we de kerk aan om het originele wonderbeeldje van Maria te bewonderen. Eerbiedig liep iedereen de kerk in, waarbij we afsloten af met het bidden van een ‘Wees Gegroet’ voor alle lieve ouders, opa’s en oma’s etc. etc. Ook hebben we gebeden voor overleden dierbaren, want ook deze jonge kinderen kennen dat verdriet.

Wonderbare moeders, oma’s, opa’s, honden, bomen en wonderbare zon!

Op de heen- en terugweg kwamen kinderen soms een oma of opa tegen of andere bekenden. Dan werd er even geknuffeld en gezwaaid. Meneer Bill riep alle oma’s en opa’s langs de weg aan met: “Dag wonderbare Oma, Dat wonderbare Opa”. Een paar leerlingen namen dat over en begonnen ook de honden langs de weg te begroeten: “Dag wonderbare hond”. Ook een paar bomen mochten eraan geloven: “Dag wonderbare boom”. Zelfs de zon die zo heerlijk scheen dat alle jassen uitgingen: “Dag wonderbare zon”.

Tenslotte wat reacties van de kinderen uit groep 3-4:

Graag wens ik iedereen namens alle kinderen en leerkrachten nog vele mooie, wonderbare momenten toe! Bill Banning, identiteitsbegeleider katholieke basisscholen SCALA.