Vijf succesvolle trainers over het sportieve geheim van Nieuwkuijk

November en december waren niet de beste maanden van Nieuwkuijk. Van Alem, Haarsteeg den Nulandia werd met dikke cijfers verloren. Toen de winterstop aanbrak, ging trainer Ronny Everaerts individueel met zijn spelen praten: welke stip gaan we aan de horizon zetten? Die nederlagen hadden kennelijk het zelfvertrouwen niet ondermijnd. “We wilden allemaal voor de titel gaan”, zegt hij. “Was ook begrijpelijk. Voordat die matige periode aanbrak, hadden we een mooie reeks achter de rug. En ook nog eens met vlagen uitstekend voetbal. Die flow moesten we terug zien te krijgen. Dat is gebeurd, geen wedstrijd meer verloren. Ook door het geloof dat spelers en technische staf uit hadden gesproken dat het zou kunnen. Dat is toen echt gaan leven.”

Nieuwkuijk doet het met eigen spelers, gaat niet de boer op. Kun je dat volhouden als je in de tweede klasse wilt spelen én blijven? “Ik denk het wel. We hebben een goede groep.” Komt nog bij: Zwaluw VFC, vorig seizoen door Kuijk het vuur aan de schenen gelegd in de strijd om de titel, staat momenteel op een tweede plaats.

Het had een fantastisch afscheid kunnen worden voor Corné Verhoeven, maar in de finale van de nacompetitie ging Nieuwkuijk vorig seizoen op het hoofdveld van DVG in de slotfase onderuit tegen Reusel Sport.

Vier jaar stond hij aan het roer van het eerste. “Ik kreeg een groep in handen die vooruit wilde, hard wilde werken. En de jongens konden goed voetballen.” Maar dat kwam er niet altijd uit. “Halverwege het derde seizoen stonden we met de winterstop een na laatste. Daarna raakten we in een flow, haalden we zelfs nog de nacompetitie.” Verhoeven heeft ook moeten verjongen. “Toen ik begon stopten vier ervaren spelers. Drie verdedigers en een keeper. Toen was het even puzzelen, de stukjes vielen uiteindelijk op hun plek. Later zijn Milan van Esch, Dorus Elshout en Jorg Toebak onder mij gedebuteerd.

Vorig seizoen was Kuijk lang en breed kampioen geworden als Zwaluw VFC had ontbroken. “Zwaluw doet het weer goed. Net als Reusel Sport staan ze tweede. Als die groep bij elkaar blijft, verwacht ik dat Nieuwkuijk zeker aardig mee kan draaien in de tweede klasse.”

Patrick Berkelmans, die in 2017 met Kuijk weer naar de derde klasse promoveerde, staat er niet van te kijken dat de blauw-witten volgend seizoen uitkomen in de tweede klasse. “Destijds, in 2018 en 2019, waren we er al ook dichtbij”, zegt de Waalwijker. “Twee keer hebben we de nacompetitie gehaald. Op het veld van VVR was het bijna raak, toen verloren we op het nippertje van de amateurs van PSV. Scoorde Max Raijmakers drie keer, had het hele seizoen maar amper meegedaan.”

Dat het toen niet was gelukt, is misschien maar goed ook, denkt Berkelmans. “Dat zou het wel heel hard zijn gegaan, al had ik het zelf natuurlijk prachtig gevonden. Zou de groep er wel rijp voor zijn geweest? Nu is dat zeker het geval. Bovendien hebben de spelers die ik heb getraind een leeftijd dat ze nog een paar seizoenen meekunnen, zodat Kuijk zeker een tijdje in die tweede klasse kan vertoeven.” Dit succes van het afgelopen decennium, met uitzondering van de degradatie in 2016, is volgens hem te danken aan de saamhorigheid. “Wat ik meemaakte: alles en iedereen, van terreinknecht tot barpersoneel, heeft er alles aan gedaan om het eerste goed te laten presteren.”

In mei 2014, na een 2-3 zege bij Rhelico, werd historie geschreven: onder leiding van trainer Eddy Kok duwde Kuijk met het behalen van het kampioenschap in de vierde klasse de deur open naar de derde klasse. “Al wekenlang ging het erover. Bij de club, bij de inwoners. Je had het gevoel dat dorp kampioen was geworden.” In die tijd was er volgens Kok ook sprake van een mentaliteitsverandering. “Gezelligheid was troef, presteren was minder belangrijk. Daar kwam meer evenwicht in, ook te danken aan een goede lichting jeugd. Die jongens waren heel gretig.”

En nu, tien jaar later, maakt Kuijk weer een stap. “Er wordt beweerd dat er wordt geteerd op die groep. Dat is niet waar, al zijn sommige spelers heel bepalend. Neem Brent de Wijs met al zijn doelpunten. Er zijn lichtingen bijgekomen, naadloos geïntegreerd in het eerste. Maar wat vooral heeft meegeteld in het succes, is de grote saamhorigheid. Daardoor gaan heel weinig spelers weg. En, dat moet gezegd, het bestuur heeft veel meer oog gekregen voor het presteren zelf. De jongens voelen dat als een warm bad.”

Onder Erik van Esch werd twaalf jaar geleden de kelderklasse in het zondagvoetbal vaarwel gezegd. “We hebben afscheid genomen van de oude garde en een talentvolle lichting A-junioren doorgeschoven”, zegt Van Esch, die ook bij Kuijk heeft gevoetbald. De nakende promotie naar de tweede klasse verrast hem niet. “Heeft alles te maken dat die groep bij elkaar is gebleven. Daarin heeft Angelo van Drunen een belangrijke rol in gespeeld. Er werd door andere clubs veel aan spelers getrokken, hij kreeg het voor elkaar dat ze daar niet op in zijn gegaan.” Wat het voor hem nu heel mooi maakt: “Mijn zoon Milan speelt in het eerste. Die heeft me een paar jaar geleden wel een loer gedraaid. Konden we met Vlijmense Boys kampioen worden, Kuijk, hij vooral, voorkwam dat.”

Van Esch was altijd een trainer die wilde presteren. “Om goed in de tweede klasse mee te kunnen, zouden een of twee spelers erbij halen niet verkeerd zijn. Ik denk niet dat Kuijk dat gaat doen. Ze hebben het altijd met deze jongens gedaan, dat zullen ze niet willen veranderen.”

KLIK HIER

hier

Facebook

mail