Van vrijdagmiddaggrap naar rechtszaak: “dicks out” kostte bijna een baan

Bij het maken van een groepsfoto riep een werknemer, die binnen het team een coachende rol vervulde, plotseling: “dicks out!” Kennelijk bedoeld als grap, maar bij meerdere collega’s sloeg de sfeer direct om. Wat voor de één misschien een flauwe opmerking was, werd door anderen als ongemakkelijk en grensoverschrijdend ervaren. De nasleep liet niet lang op zich wachten: er volgde een intern onderzoek, de werknemer werd geschorst en uiteindelijk op staande voet ontslagen.

Daarmee verplaatste de kwestie zich van de borrelvloer naar het arbeidsrecht. In Rb. Amsterdam 24 maart 2026, ECLI:NL:RBAMS:2026:3024, moest de kantonrechter beoordelen of deze uitlating en de omstandigheden daaromheen inderdaad een ontslag op staande voet konden dragen. De rechter keek daarbij niet alleen naar de opmerking zelf, maar naar het volledige plaatje: de informele setting van een werkborrel, het gebruik van alcohol, het ontbreken van eerdere incidenten, de rol van de werknemer binnen het team en de kwaliteit van het opgebouwde dossier. Juist die bredere context gaf de doorslag. De kantonrechter oordeelde dat het gedrag weliswaar ongepast en grensoverschrijdend was, maar in dit geval niet zó ernstig dat de zwaarste arbeidsrechtelijke sanctie gerechtvaardigd was. Het ontslag op staande voet hield daarom geen stand. Ook het voorwaardelijke verzoek van de werkgever om de arbeidsovereenkomst alsnog te ontbinden, werd afgewezen.

De zaak laat daarmee scherp zien hoe groot het verschil kan zijn tussen sociaal ongewenst gedrag en juridisch voldoende grond voor onmiddellijk ontslag. Niet alles wat op de werkvloer of tijdens een werkgerelateerde borrel als ongepast wordt ervaren, levert automatisch een dringende reden op in de zin van het arbeidsrecht. Juist wanneer een werkgever kiest voor het uiterste middel van ontslag op staande voet, moet niet alleen vaststaan dát een grens is overschreden, maar ook dat die overschrijding, in het licht van alle omstandigheden, zo ernstig is dat voortzetting van het dienstverband redelijkerwijs onmogelijk is. Volgens de kantonrechter was dat hier niet het geval.