Column Jack Thomassen: De Rattenvanger

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'De Rattenvanger'

Het is niet de eerste keer dat ze een hoofdrol spelen in een verhaal over mijn werk. In het echt komen ze dan ook regelmatig een kijkje nemen bij de jongens die buiten of ondergronds het werk doen. Volgens sommigen heb je ze in alle maten. Tot wel zo groot als een konijn, of zelfs een kat. De meeste collega's hebben er een pesthekel aan: RATTEN!

Helaas zitten die beesten niet alleen in rioleringen. Op elk beetje zelf respecterend bedrijventerrein huizen ze. Vooral wanneer er water in de buurt is. Bij ons scharrelden er regelmatig van die beesten over het terrein. De buurman was er op een dag klaar mee.

Handig als hij was, knutselde hij een val in elkaar. Het concept was eenvoudig: een kooi van gaas, met aan één kant een valdeurtje. Wat aas aan het eind van de val en als een rat erin liep, ontgrendelde die daarmee het deurtje. Dat vanzelfsprekend van binnenuit niet meer opengemaakt kon worden. 

Elke dag checkte buurman zijn val. En wanneer hij beethad, zorgde hij ervoor dat hij van zijn gevangen lastpost geen hinder meer kon ondervinden. Hoe hij dat deed vond ik eigenlijk best een drastische oplossing. Heel drastisch mag ik wel zeggen. Daar kwam ik achter toen ik hem met die val bij ons over het terrein zag lopen. Richting de vijver. Benieuwd wat hij van plan was, volgde ik hem tot aan de 1,5 meter diepe betonnen bak met water.

Op dat moment zag ik pas dat er in de val een bruin beest zat. Met een staart die net zo lang was als zijn lijf. Het beest voelde blijkbaar dat dit verhaal voor hem niet goed ging aflopen. Het ging als een dolle hond tekeer in de kooi. Bij de vijver haalde ik de man in. 'Wat ben je met die rat van plan?', vroeg ik hem. Hij keek me heel even een beetje geschrokken aan en liet toen, zonder iets te zeggen, de kooi onder water zakken. 

Ik stond perplex. De rat begon in doodsnood als een bezetene aan het gaas te krabben. 'Maar buurman', probeerde ik nog... Hij was echter resoluut: 'Luisrer eens goed, jochie. Of ik doe het nu, of vanavond als jullie naar huis zijn. Voordat je het weet lopen ze m'n huis binnen. En geloof me, DAT wil je niet!' Enigszins overdonderd besloot ik toen maar weer aan het werk te gaan.

Ik ken sommige collega's als echte dierenvrienden. Maar vraag ik naar hun ervaringen met ratten, loopt bij menigeen de rillingen over de rug: ‘Echt Sjakie, sommigen hebben een staart zo lang als hun hele lijf.’ En: 'Ik ben echt nergens bang van. Maar RATTEN? Brrrrr!'

Zelf heb ik nog nooit een ondergrondse confrontatie met ratten gehad, maar als ik zo naar mijn collega's luister, hoop ik die ook nooit te krijgen.