Column Jack Thomassen: 'Graf geruimd'

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'Graf geruimd'

Een beetje verdrietig was Rian er wel van. Het graf van haar moeder werd namelijk onlangs geruimd. Dat we 20 jaar lang bezocht en gezamenlijk verzorgd hebben. Want zolang bleek het geleden te zijn, dat het nog maar broze menske het leven moest laten. Na een betrekkelijk kort leven (64 jaar slechts) namen wij met familie en naasten afscheid van haar. Op de Algemene Begraafplaats in ons dorp. Het was een bitterkoude, winderige dag in december.

Terugblikkend heb ik eigenlijk meer herinneringen aan mijn schoonmoeder dan aan mijn eigen moedertje om over te vertellen. En jammer genoeg zitten daar niet al te vrolijke herinneringen bij. Vooral uit de tijd dat ik pas verkering kreeg met Rian. Amper een paar dagen kenden wij elkaar, of mijn vriendinnetje had al twee weken huisarrest aan haar broek hangen. Omdat ze te laat thuis was.

Ik kende dat begrip bij ons thuis niet. Wij kregen nooit een tijd mee. Als we maar met het avondeten aan tafel zaten en op doordeweekse dagen een beetje rekening hielden dat we de volgende dag naar school moesten. Verder zorgen dat het huiswerk af was en proefwerken geleerd. Goed, uiteindelijk begreep ik wel dat Rians moeder bezorgd was geweest en omdat er nu eenmaal regels in huis waren, er ook straf uitgedeeld kon worden.

In de jaren die volgden wisselden leuke momenten elkaar net zo snel af met weer mindere. Ik zou er hele hoofdstukken aan kunnen wijden, echter na verloop van tijd begon ik in te zien dat haar leven niet altijd over rozen gegaan was. Vervelende ervaringen kunnen een mens tekenen. En sommige dingen hakten er flink in. Wat het karakter van mijn schoonmoeder niet ten goede kwam.

Steeds meer probeerde ik begrip op te brengen voor de moeilijke periodes die ze meegemaakt had. Dat lukte jammer genoeg niet altijd. Wat soms opnieuw tot een verwijdering tussen ons leidde. Na een rust brengende fase zochten we elkaar toch wel weer op. Dan ging het gelukkig een tijd goed, wat voor iedereen fijn was. Vooral voor Rian was het belangrijk dat de relatie met haar moeder stabiel was. Hoewel ze af en toe samen botsten, wilden ze wel verbonden met elkaar blijven.

Door onderliggende factoren (zoals dat zo mooi heet, maar eigenlijk meestal niet zo mooi blijken te zijn) is het leven van mijn schoonmoeder vol hobbels en kuilen geweest. Een onveilige jeugd, haar vlucht daaruit, een druk leven met opgroeiende kinderen. Die op een dag dus verkering kregen. Ze heeft altijd geprobeerd zich staande te houden door zich sterk te willen profileren, echter leverde dat meestal geen vriendschappelijke relaties in haar omgeving op. 

Ik ben bang dat er heel veel mensen zijn die, als ik schoonmoeders hele verhaal uit de doeken zou doen, veel dingen maar al te goed zouden herkennen uit hun eigen leven of omgeving. Waarvan ik hoop dat die wel maatschappelijke hulp konden vinden of hebben willen zoeken. In ons geval zou het vast zoveel gescheeld hebben. En het korte leven voor mijn schoonmoeder een stuk eenvoudiger te dragen zou zijn geweest.