Column Jack Thomassen: 'Seksuele voorlichting'

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over Seksuele voorlichting.

En opeens werd het tot dan toe gezellige gesprek toch een beetje ongemakkelijk. Want de oudere mevrouw begon zomaar uit het niets over hoe het in haar jongere jaren met de seksuele voorlichting gesteld was. Met rooie oortjes moest ik vernemen dat meisjes het destijds niet zo gemakkelijk hadden als de moderne meiden van nu. “Maandverband?", zei ze met geschokte stem. "Joh, daar hadden wij nog nooit van gehoord. Of geen geld voor, dat kan natuurlijk ook. Nee, in repen geknipte lakens hadden wij. Die we dan in onze onderbroeken moesten vouwen. En als ze ‘vies’ waren, gingen ze in een emmer met een sopje. Je had dus nog niet eens je ‘eigen’ witgoed. Bah!” 

Intussen keek ik om me heen of ik een ontsnappingsmogelijkheid zag. De dame was echter nog niet klaar met mij: “Mijn moeder had het volgens mij altijd te druk met haar 12 kinderen om op te voeden, want iets uitleggen was er helaas niet bij. Echt waar, jongen. En ik lieg het niet, toen ik negen maanden getrouwd was ben ik op bed gaan liggen omdat ik dacht dat er toen een baby geboren zou worden! Tja, wist ik veel. We wisten wél hoe we ‘het’ moesten doen, dat hadden we heus al uitgevogeld. Maar hoe dan verder? Toen we op school zaten hoefden we niet te verwachten dat de nonnen ons seksuele voorlichting gingen geven. Stel je voor zeg.”

Intussen dwaalden mijn gedachten af naar de tijd dat ik op de basisschool zat. Wij kregen daar wél voorlichting. In de 6e klas, wat nu groep 8 is. Mijn leeftijdsgenoten zaten allemaal in de aula aan zo’n lessenaartje, met ieder een boekje voor de neus. De hoofdonderwijzer had blijkbaar aan het kortste strootje getrokken, want hij ging ons met frisse tegenzin over de bloemetjes en de bijtjes uitleggen. Heus, de getekende plaatjes in de boekjes waren al prikkelend genoeg om links en rechts gegiechel te horen. En hoewel ik me ertegen verzette, zat ook ik achter mijn hand een slappe lach weg te hikken.

Net als bij de mevrouw waar ik mee stond te praten, kregen wij thuis ook bar weinig te horen waar bijvoorbeeld Abraham de mosterd zou halen. Vieze woorden hoorden we wel op straat, van de grotere buurjongens (Kut-lul-kont-neuken-is-gezond). Maar wat nou precies neuken was, daar kregen we dan weer geen uitleg over. Eerlijk gezegd had ik vóór mijn 10e levensjaar nog nooit in het echt een blote vrouw gezien (nee, volgens mij mijn eigen moeder niet eens). Een nieuwe wereld ging er voor ons open toen we erachter kwamen dat er in het kleine dorpswinkeltje met snoep en verzamelpostzegels ook hele andere attributen te koop waren.

Op het voortgezet onderwijs kwam ik met jongens in de klas te zitten die al een beetje verder waren dan ik. Schaapachtig lachte ik om de vele schuine moppen met woorden die natuurlijk niet in het woordenboek te vinden waren. Ik gaf mijn oren goed de kost, hoor. Oké, ik had mijn klasgenoten op de man af kunnen vragen wat die uitdrukkingen toch betekenden, maar zo stom was ik toen ook weer niet. Ik was niet van plan om het lulletje van de school te worden. Och, hadden we toen maar al internet gehad, dan had het niet tot de 3e klas hoeven te duren om te snappen hoe de vork precies in de steel zat. 

Op TV was nog niet zomaar alles te zien. De blote borsten van een meisje in de FA-zeepreclame vond ik al een sensatie op zich. En om in de bioscoop Silvia Kristel in haar blote niksie in actie te zien, moest je minstens 18 jaar zijn. Niet dat er daar om een ID-kaart werd gevraagd bij de kassa, die was er nog niet eens. Nee, de beheerder van onze plaatselijke bioscoop stond als een waakhond bij de ingang van de lobby en zag blijkbaar aan je neus dat je te jong was om binnen te mogen. Kutvent.

Mijn zusje heeft blijkbaar dit boekje (zie foto) nog bewaard. Onze ouders kwamen daar vroeger op een dag mee aan. Misschien wel via school? Zusje kon het zich niet voorstellen, maar volgens mij zei ons pa toch echt 'dat we hier maar eens in moesten kijken...' Ondanks dat zij de vrije jaren '60 en '70 meemaakten, waren ons pa en ma blijkbaar nog lang niet zover dat in hun jonge gezin 'alles' zomaar bespreekbaar was. Jammer.