Column van Jack Thomassen: Steek die maar in je zak, meneer

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Ook voor Heusden.Nieuws zal hij net als in 2023 ook in 2024 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'Steek die maar in je zak, meneer'

Wanneer je bij een sportvereniging de rol van teamleider op je neemt, komt er heel veel op je af. Een beetje levenservaring helpt altijd wel wanneer je een groep kinderen toevertrouwd krijgt. Als vader van 3 kids dacht ik mezelf aardig te kunnen redden. Toch kwam ik af en toe in de meest uiteenlopende situaties terecht, waaraan ik nog weleens aan terugdenk en uiteindelijk best wat van opgestoken heb.

Soms moet je in dat voetbalwereldje echt laten zien dat je ruggengraat hebt en dus van je af kunt bijten wanneer dat nodig is. Dat kan al met een groep uitgelaten spelertjes zijn, of ouders die het niet eens zijn met jouw wisselbeleid. Ook de leiders van tegenstanders kunnen je soms het vuur aan de schenen leggen, vooral als zij van de verliezende partij zijn. In het begin liet ik me nog weleens afbluffen, maar later leerde ik hoe het vooral anders kon.

John, een maatje van vroeger was, net als ik, niet bepaald indrukwekkend van postuur. Die ene coachjas die we samen van het bestuur gekregen hadden, was waarschijnlijk slechts verkrijgbaar geweest in één maat. Veel te groot dus voor mennekes als wij. Maar waar ik qua mondigheid meestal het onderspit delfde in discussies in bijvoorbeeld bestuurskamers van andere verenigingen, liet John zich niet zomaar aftroeven. Van hem leerde ik dat je best eens flink tegengas mag geven.

Later, bij een team met oudere jongens, was een andere John mijn kompaan. Ook die liet nooit met zich sollen. Zaten we na een krappe overwinning in een uitwedstrijd wat na te praten in de bestuurskamer, kwam ineens de leider van de verslagen tegenstander in de deuropening staan. Zijn grote en brede gestalte vulde bijna het gehele deurkozijn. Met doordringende blik keek hij ons beiden aan. Hij bleek het niet eens te zijn met de penalty die wij gekregen hadden. 

'Jullie hebben geluk gehad dat de scheids de bal op de stip legde, na die hele lichte overtreding. Zeg eens eerlijk, daar was toch helemaal niks aan de hand? Bovendien waren wij bijna heel de wedstrijd het betere team. Als er één ploeg was, die verdiende te winnen was dat het onze wel!' Waarna zijn doordringende blik een haast dreigende werd. Ik raakte behoorlijk geïntimideerd door dit gedrag van die leider. Mijn maat John juist helemaal niet.

Terwijl ik het benauwde voorgevoel kreeg dat we ons zo meteen vechtend een weg naar onze auto moesten vinden, hoorde ik een bulderende lach de ruimte vullen: 'Hahaha, serieus joh?!', klonk het spottend naast me. 'Nou, dan ben ik benieuwd naar welke wedstrijd jij hebt staan kijken, vriend? Wij creëerden zeker net zoveel kansen als jullie, en die strafschop was wel degelijk een terechte. Jouw speler was gewoon te laat met zijn tackle. Die 3 punten nemen we verdiend mee naar Drunen!'

Zo, dat kon die leider mooi in zijn zak steken. Hij dimde overigens meteen in. Liep zwijgend naar het koffieapparaat om een rustgevend bakkie troost in te schenken. Met beide benen op de grond gezet, nam hij toen tegenover ons plaats. Zijn 'aanvallende' toon was een heel eind afgezwakt. En het was heus niet dat ik bang was in zulke situaties, door mijn maat stak ik er in ieder geval van op dat ik me door niemand hoefde te laten intimideren. 

Maar wat het belangrijkste was, en waar ik in mijn huidige werk nog heel veel aan gehad heb, je leert bij zo'n vereniging vooral met mensen omgaan. En ik geloof dat dit, tot nog toe, één van de mooiste lessen is die ik ooit geleerd heb.

  Nog veel meer verhalen als deze zijn van Jack Was Here zijn hier te vinden