Vlijmens meest ouderwetse boerin, Marie van de
Middelhaai alias Marja Kivits gaat ook verhalen delen aan de lezers
van Heusden.Nieuws. Marie van de Middelhaai treedt binnen en buiten de gemeente
op met liedjes en verhalen van vroeger, in dialect.
Marie van de Middelhaai geeft 20 jaar rondleidingen in en
rond haar boerderij uit 1650, die anno 1750 een stenen voorgevel met
schuiframen kreeg en anno 1890 werd voorzien van een herd (historische
huiskamer), een geut (historische keuken) met pomp en kelder, een plee met
poepdoos enz. en sindsdien nauwelijks is veranderd. Marie leeft ouderwets: zij
slaapt in de bedstee, breit haar eigen sokken en borstrokken, spreekt ‘t
Vlijmens dialect, heeft een kabinet vol Vlijmense mutsen en eet ouderwetse
(vergeten) groenten uit haar moeshof.
De boerderijbiotoop (de omgeving van de boerderij) is nog
ouderwets groen. Gemeente Heusden heeft, tot grote verbijstering van Marie, 2
nieuwbouwhuizen gepland vol in het zicht vanuit de leven in de nu nog
ouderwetse groene boerderijbiotoop. De rechtszaak bij de Raad van State heeft
27 mei plaatsgevonden. Het is nu wachten op de uitspraak.
Ziede gullie ze wel ‘es vliegen? Mölders? Ikke bekaant nóòt,
moe’k zeggen. Mölders zen maaikévers en die vliegen gèère (vèùr de Hàòrstéég:
gaare) ’s aoves in ’t licht, bevóbbeld onder ‘ne lantèèrepaol (vèùr de
Hàòrstéég: lantarepaol). Ik gàò-j-aalt mi de kiepen op stok, dus allicht
dè-j-ik ze nóòt nie zie. Omdè-j-ik gin búítelaamp heb, moeten ze ’t hier inkelt
van de maon en de sterrekes hebben. Mer ók al zie-j-ik ze dan bekaant nóòt, ik
zè d’r aachtergekómen dè-j-ik ze hier wel *téúl!
WGF
Mölders haauwen van buukeheggen, war, daor ziede ze aalt in
of rond hangen. En laot ik hier nou ’n hil gróòte en hóòge buukeheg op m’nen
dam hebben. Vus te hóòg, mer dè-j-is ’n aander verhaol. En ik déénk dè se daor
in húízen, de mölders. Dè moet wel, want op ’t stukske laand aachter die
buukeheg daor stik ’t van engerlingen in de grond, dè zen de rupsen, zeg mer,
van die mölders. Nou ja, ’t zen gin echte rupsen want ze lèèven onder de grond.
Daor gruuien ze ’n jaor of 3 of 4 geléúf ik en om te gruuien moeten ze hil véúl
frèèten daor onder de grond. En laot ik nou ditte jaor m’n èèrepel (vèùr de
Hàòrstéég: aarepel) daor aachter die buukeheg gezet hebben. Van de wèèk hè’k ze
ùìtgedaon. Nou, nou, ik zè m’n èègen kepot verschrokken, hoevéúl van die
engerlingen ik in de grond tussen m’n èèrepel tégen kwaam. Die zen bekaant zù
dik ès m’ne pink en ;’nen halve pink lang, vúíl wit van kleur mi-j-’n brúín
köpke en dan aachter dè köpke ’n stuk of wè van die rondmaaiende friemelpôtjes.
’t Zen aokeleke birsten om te zíén en om vaast te haauwen hillemaol. Ik heb
niks tégen mölders, ik vèèn ’t schôn béèsjes, vèùral dè ge ze hèùrt *hoemen.
Mer die kèènder van ze, die engerlingen, dè zen echt rotsakken, hór. Ze hebben
m’n èèrepel (vèùr de Hàòrstéég: aarepel) ammel àòngefréten. Dè za toch wel
meevallen, zalde gullie déénken, zukke klèèn béèsjes zallen ók zukke klèèn
bekskes hebben. Ja, dè is, mer ze frèèten ‘ew èèrepel (vèùr de Hàòrstéég:
aarepel) van alle kaanten aon. ’n Tiende port van m’n toch al, vanwéges dieje
zèèkzómer, vus te klèèn èèrepel (vèùr de Hàòrstéég: aarepel) is kúís en kaol
àòngefréten. M’n èèrepel (vèùr de Hàòrstéég: aarepel) lèèkenen nou toch ammel
wratten te hebben of schurft, mer dè is nie echt, ze zen inkelt àòngefrèèten
dèùr die engerlingen. Ge kant ze nog wel gewóón opèèten, mer ze ógen îrlek waor
alles behalleve appetèètelek, ’t zen wézelek waor gedrochten van èèrepel (vèùr
de Hàòrstéég: aarepel) geworren. Smaokelek èèten.