De Afvalrace Heusden: Marie-Louise is geen emotie-eter meer

Hallo lieve lezers, in de eerste blog heb ik gezegd dat ik een emotie-eter ben. Dat dacht ik ook echt, maar ik begin nu te geloven dat dat niet zo is.

Afgelopen woensdag is Indy, de hond van mijn zus Geranne plotseling overleden, ze was pas elf! Ik heb vanaf dat zij een puppy was tijdens veel vakanties voor haar gezorgd dus je zou kunnen zeggen dat Indy ook mijn hond was. Zij heeft me zo veel liefde, vreugde en troost gegeven. En ik ga haar zo vreselijk missen! Voelde ik me vorige week nog zielig, deze week was het één grote waterval van tranen! Een emotie-eter zou naar eten grijpen maar dat heb ik niet gedaan. Sterker nog, het kwam niet eens in mij op. Nu ik erover na denk kon ik voor De Afvalrace eigenlijk altijd wel eten en daarna(ast) ook snoepen en snacken en dacht ik er ook veel aan. Hoe noem je zo iemand eigenlijk?

December is de maand vol feesten, lekkernijen en drank. Het is een maand die wat dat betreft voor mij in het teken staat van keuzes. Alcohol nuttig ik sowieso maar zelden dus dat is een makkelijke. Ik ben me er heel goed van bewust hoe moeilijk het is om af te vallen en vind het dan ook zonde om te snoepen. Maar hoe ik het er in de praktijk vanaf ga brengen weet ik natuurlijk pas aan het einde van deze maand.

Update: Ik ben het sinterklaasweekend flink beroerd geweest en heb welgeteld één pepernootje op. Geslaagd in mijn missie dus!

Marian en ik hebben met Roger een weddenschap afgesloten dat we na de Kerstdagen niet zijn aangekomen. Ik hou wel van uitdagingen en ben deze vol vertrouwen aangegaan. Daarnaast is het natuurlijk ook een geweldige stok achter de deur omdat ik niet van verliezen hou.

In het dagelijkse leven heb ik ook een manier gevonden om goed op te letten op wat ik eet: Big Roger is watching me!

Tot volgende week.

Marie-Louise