Senioren Sociëteit Drunen bezoekt voormalige steenkolenmijn Beringen

Op dinsdag 18 augustus gaat wederom een enthousiaste groep ouderen met de Senioren Sociëteit op reis. Doel van de reis deze keer de voormalige steenkolenmijn in Beringen. In Nederland zijn alle mijnen verdwenen maar in België kunnen we weer beleven hoe de omstandigheden waren in de mijnen. En die waren niet mals!

Na een vlotte rit komen we iets over tien aan in het mijnmuseum waar we ontvangen worden met koffie/thee en een heerlijke koek. 

Hierna is het tijd voor de rondleidingen in de mijngebouwen. Aangezien er veel trappen te belopen zijn is er voor de minder mobiele deelnemers een aparte lezing waar zij van een oud-mijnwerker aan de hand van beelden een kijkje krijgen in het leven van de mijnwerker en het werken in de mijn. 

De rest van de groep, in tweeën gesplitst, gaat eveneens met een oud-mijnwerker de mijn gebouwen in. Na een klim van ca. 43 trappen komen we in de eerste ruimte. Hierin is het badhuis met 300 douches. Voor de gewone mijnwerker een douche, voor de ingenieurs een badkamer met douce, bad en wastafel! Verschil moet er zijn! Elke mijnwerker heeft zijn eigen kledingkast en voor al die kastjes staan banken waar de mijnwerkers kunnen zitten wachten tot zij aan de beurt zijn voor de douche. Want: elke shift gaan er ruim 1200- 1300 werkers de mijn in en er zijn “maar” 300 douches! Op je beurt wachten dus. In de beginjaren (de mijn werd geopend in 1907, ging de vuile kleding mee naar huis en mocht de vrouw of moeder de kleding wassen.

Gelukkig kwam er met de komst van grote wasmachines verbetering en mocht de kleding in een waszak met grote veiligheidsspeld met daarop het personeelsnummer achtergelaten worden en hing er na het weekend aan het kastje schone kleding klaar. Met liften waarin 16 personen konden, werd er met een snelheid van 58 seconden, afgedaald naar 800 m diepte  waar het werk kon beginnen. Elke mijnwerker sjouwde de hele werktijd aan zijn kleding zo”n 10 kg aan gereedschap mee! Er waren hoge gangen waar men staand in kon werken maar ook gangen van maar zo’n 60 cm. hoogte waar de hele dag op de knieën of zittend werd gewerkt. Op straffe van 1/5 van het dagloon werd er op toegezien dat er geen ontplofbare spullen mee naar beneden werden genomen zoals bijvoorbeeld een horloge met een batterijtje! Wat hadden deze mensen een zwaar leven! Gelukkig waren de secundaire omstandigheden goed, Men kreeg 300 kg steenkolen per jaar om het thuis lekker warm te kunnen stoken, voor diegene die een eigen huis wilden bouwen was er een speciale hypotheek tegen 2,5 procent rente en verder heel voordelige voorwaarden.

Tijdens de oorlog werd de mijn door de Duitsers overgenomen en werden er vele Russische krijgsgevangenen te werk gesteld. Er valt nog veel meer te vertellen maar ga deze mijn zelf eens bezoeken om een goed beeld te krijgen van het zware mijnwerkers werk. 

Veel van de gebouwen hebben een herbestemming gekregen voor ontspanning, van een van de afvalbergen is een avonturenberg gemaakt, op een andere ligt een mountainbike parcours. 

Na een overheerlijke lunch reden we met een gids nog door de omgeving van de mijn en bezochten we de mijnkathedraal. Een immense kerk geheel gebouwd van beton en prachtige glas-in-beton ramen. 

Na alle overweldigende indrukken gingen we rond 4 uur weer richting Drunen met een onderbreking voor een lekker diner in Grathem.

Ook eens mee met zo’n mooie reis? Wordt dan ook lid, meer info www.seniorensocieteitdrunen.nl 
Op 29 september gaan we onderzoeken hoe kaas wordt gemaakt in Gouda.