‘Het voelde alsof we haar bij familie achterlieten’

Toen de in Australië wonende Tessa Bennet haar moeder in 2022 na vier jaar weer zag, wist ze meteen dat het niet goed ging. ‘Ze woonde in Spanje, was geïsoleerd en kreeg niet de zorg die ze nodig had.’ Samen met haar broer, die in het Midden-Oosten woont, nam ze een moeilijk besluit: hun moeder moest terug naar Nederland. ‘Vanaf het moment dat ze hier was, voelde het als een warm bad’, zegt Tessa. ‘We zaten in Den Haag, vlak bij de plek waar ze was opgegroeid. We fietsten, zij achterop, door straten vol herinneringen. Die drie maanden samen waren enorm dierbaar.

'Dat gaan we regelen'
Maar de zorg voor hun moeder werd zwaarder. Tessa ging op zoek naar een plek waar haar moeder zich veilig en gezien zou voelen. Tessa: ‘Ik heb veel instanties gebeld die gespecialiseerd zijn in dementiezorg. Veel was niet mogelijk, ook voor administratieve zaken. Bij Martha Flora was het anders. Daar kreeg ik niet te horen wat er niet kon, maar: “dat gaan we regelen” Tessa: ‘Dat paste precies bij wat wij voor ogen hadden. Mijn moeder had een vakantieherinnering aan Limburg, waar overal pindaschillen op de grond lagen. Dat gevoel van vrijheid en eigenheid vonden we daar terug.'

Kunnen loslaten.
Wat Tessa het meest raakte, was de manier waarop er naar haar moeder werd gekeken. ‘Zoveel mensen schrijven iemand af zodra er dementie is. Maar wij zagen wat er nog wél was’, zegt Tessa.‘En dat zag Martha Flora ook. Het voelde alsof we haar bij familie achterlieten.’ Voor Tessa en haar broer, die allebei ver weg wonen, was vertrouwen essentieel. ‘We hadden iets extra’s nodig om haar los te kunnen laten, dat zat in alles: de aandacht, de communicatie, de warmte. We werden continu op de hoogte gehouden en we kregen foto’s en updates.’ Die betrokkenheid ging bovendien verder dan de dagelijkse zorg.Tessa: ‘Mijn moeder ging altijd met ons op vakantie als wij vanuit Australië naar Nederland kwamen. Dat was nu vrijwel onmogelijk geworden. Totdat iemand van Martha Flora voorstelde haar mee te nemen naar een andere locatie. Dat werd een soort vakantie, maar dan met zorg. We kregen privacy, heerlijk eten en mijn moeder genoot zichtbaar.’

Vrijheid
Martha Flora’s benadering van dementie was voor Tessa een openbaring. ‘Ze gaan uit van de belevings-wereld van de bewoner. Niet corrigeren, maar meegaan. Mijn moeder mocht zichzelf blijven.

Pure liefde
De laatste fase van haar moeders leven omschrijft Tessa als waardevol, ondanks het verdriet. ‘Ze heeft er in totaal bijna twee jaar gewoond. Zelf noemde mijn moeder het “een droom”. Dat zegt alles.

Afscheid
Het afscheid was zwaar, maar ook mooi. Mijn broer was er op tijd bij toen ze overleed. Hij vertelde hoe het personeel afscheid nam. Dat was pure liefde. Dat gun je iedereen.’ Voor Tessa is die periode bepalend geweest. ‘Dit is het gouden randje waarmee haar leven is geëindigd. Onvergetelijk. We leven in een wereld waarin vaak wordt benadrukt wat er niet goed gaat, maar dit verhaal laat zien wat er wél kan. Zorg vanuit het hart. Liefde als basis. Zeker voor mensen die zo kwetsbaar zijn.’

Blik is veranderd
Haar ervaring met Martha Flora’s kijk op dementie heeft Tessa’s leven inmiddels een andere richting gegeven. ‘Ik heb mijn leven omgegooid en zorg nu zelf voor mensen met dementie. Ooit wil ik dit concept graag naar Australië brengen. Want dit is hoe het zou moeten zijn.’

Open Dag Martha Flora Vlijmen
Wilt u ons unieke concept voor mensen met dementie zelf ervaren?

Op zaterdag 27 juni ben u van harte welkom op de Open Dag van Martha Flora Vlijmen tussen 13.30 en 16.00 uur. Voor meer informatie en aanmelden ga naar www.marthaflora.nl