Column Jack Thomassen: Oppassen opa

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'Oppassen opa

Misschien heeft u ons afgelopen vrijdag bij ons in het dorp gespot. Bij de kletskassa van de Jumbo, in de wachtkamer van de praktijk van onze huisarts, in het centrum van ons dorp, of anders tijdens het uitlaten van ons hondje. Ik had een vrije dag. En nu die erop zit moet ik echt zeggen: nog best pittig, zo'n oppasdag die mijn vrouw op vrijdag altijd doet met twee van onze kleinkinderen. Maar ook heel leuk, want ik ontmoette mensen die ik anders niet zo vaak zie.

Bij de huisarts had ik een afspraak voor mezelf gemaakt. Oma had de kindjes alvast meegenomen naar de markt. Vlak nadat ik in de wachtruimte had plaatsgenomen, kwamen ze even kijken of ik al klaar was om met hen mee verder te gaan om boodschappen te doen. Intussen was er een bekende van vroeger binnengekomen. Door wie ik op de hoogte werd gebracht over de voortgang van de Gebiedsontwikkeling Oostelijke Langstraat (GOL). Dat het huis waar de man heel lang gewoond heeft binnenkort gesloopt wordt, vind ik best heftig.

Nadat mijn huisarts mij onderzocht had en een recept doorgemaild had, toog ik met jongste kleindochter naar de apotheek om de hoek. Omdat het recept blijkbaar al in de 'medicijnkluis' was gelegd, was de assistente zo vriendelijk om even met mij mee te lopen om de code in te toetsen. Terwijl we wachtten tot het desbetreffende vakje openging, maakte die assistente een complimentje over het roze rokje van kleindochter. Wat aardig. Dat ze zich daarin vergiste met de juiste naam van het tekenfilmfiguurtje, vonden wij helemaal niet erg.

Daarna voegden we ons weer bij oma en jongste kleinzoon en vervolgden we de boodschappenronde. Die ons uiteindelijk tot in de rij voor de zogenaamde kletskassa van de Jumbo bracht. Ik had al eens eerder over dit fenomeen op Facebook gelezen, echter wist ik niet dat dit een beleving op zich is. In mijn onwetendheid probeerde ik nog bij een andere kassa aan te sluiten, met een kortere rij. Maar Rian floot me terug: 'Nee, joh! Wij gaan altijd bij deze. Dat is veel gezelliger!' En geloof me, dat was het ook.

Nu komen we bij het deel van dit verhaal wat voor mij het spannendst was van die dag. Tijdens het uitlaten van de hond dacht ik een leuke speeltuin voor kleindochter te weten. Die was helaas nog niet open. Een lang bouwhek omsloot het gehele terrein. Dus wandelden we een stukje verder. Maar net toen we een eindje voorbij een prullenbak waren gelopen, deed de hond zijn behoefte. Waardoor we met een gevuld poepzakje op de speelplaats arriveerden.

Om kleindochter op het draaimolentje te helpen, legde ik het poepzakje op een strategisch plekje: midden op het stukje kunstgras. Wanneer we zouden vertrekken, kon ik er niet omheen en het dus ook niet vergeten. Tsja, u snapt al wel wat er gaat komen. Een uurtje later fietste kleindochter nog een paar rondjes op het oude basketbalveldje bij ons in de straat, waar het tot mij doordrong dat ik iets vergeten was. 'Potverdorie', vloekte ik in mezelf. 'Hoe kan ik nou zo onoplettend zijn?'

Ik zag het witte poepzakje weer voor ogen. Achtergelaten door een mannetje met een geheugen als een vergiet. Ik voelde me schuldig. Wat als er daar kinderen gingen spelen en het zakje in de gaten kregen? En het niet zouden herkennen als poepzakje? Gadsamme! Hoewel kleindochter zich niet helemaal zeker voelt wanneer ze met haar fiets met zijwieltjes op het trottoir begeeft, beloofde ik haar het stuur steeds vast te houden. Als we maar z.s.m. richting dat speeltuintje vertrokken. Dat ging goed.

Mijn lichaamstemperatuur was toch al wel iets hoger die dag, door het beeld wat er allemaal met dat poepzakje kon gebeuren kreeg ik het nog warmer. Bij het speeltuintje aangekomen, hoorde ik gelukkig geen kinderen gillen of iets dergelijks. Sterker, er was gewoon helemaal niemand aanwezig, ondanks de schoolvakantie. Het zakje stond er dus nog. Onaangeroerd. Godzijdank. En weet je wat? Toen zag ik pas de prullenbak, die aan de rand van het veldje tegen de struiken stond. Op een paar meter van de plek waar ik het zakje had neergelegd! Nou vraag ik je. Voortaan beter opletten opa!

O ja, voor iedereen die bij wil blijven qua tekenfilms op tv en ook een beetje voor de vriendelijke apothekersassistente: Het roze rokje is merchandise uit Gabby's Poppenhuis. Dora is echt weer iemand anders. Dat kan ik nu zeggen, want dezelfde vergissing had ik eerder thuis ook al gemaakt.