Column Jack Thomassen: 'Wanneer geld echt letterlijk op straat ligt'

Het geld ligt op straat, zeggen ze weleens. Nou, buiten een enkele euro of een muntje van 50 cent, op de grond bij de winkelkarretjes van een supermarkt, vond ik nooit wat. Misschien keek ik niet goed? Of was iemand mij net voor geweest? Of... is het slechts een metafoor? Dat er niet letterlijk overal briefgeld op de stoep ligt, maar dat ik het breder moet zien. Dat ze met 'geld' juist mogelijkheden bedoelen, die dus voor het oprapen liggen.

Juist toen ik me even helemaal niet bezighield met 'dubbeltjes zoeken', maar gewoon met simpele zaken zoals iets verzinnen wat we gaan eten als Rian een keer geen zin heeft om te koken, vond ik eindelijk wat. Bij de afhaalchinees. Toen ik op het bankje plaatsnam om te wachten tot mijn bestelling door het alom beruchte luikje naar buiten geduwd werd. Een opgevouwen briefje van 20 euro lag daar zomaar onbewaakt. Een eventuele eigenaar was nergens te bekennen.

Het duurde precies 2 seconden om na te denken wat ik zou doen. Daarna zat het briefje stevig vastgeklemd in mijn knuist en toen in mijn broekzak. Natuurlijk had ik aan de baas van het restaurant kunnen vragen of hij een briefje van 20 miste, maar ik ben heus niet achterlijk. Vanzelfsprekend had hij dan een vermissing van dat briefgeld geveinsd. Waarna ik het aan hem overhandigde en hij snel naar achteren verdween, om zich daar te verkneukelen om die domme Hollander.

Nee, op dat moment besloot ik me aan een eenvoudige wijsheid van mijn moedertje te houden: Wat je vindt mag je houden. Dus toen ik enkele minuten later met een tas vol voedsel door de deur naar buiten stapte, zat het twintigje veilig in m'n zak. En dat was nog maar het begin. Vergeleken met de vondst die ik een tijdje later deed, was dat gevonden geldbriefje bij de Chinees 'peanuts'. Ik weet het nog heel goed. Het was nog vroeg die dag. Ik was net met de hond op weg voor een rondje door de wijk.

Basisschool De Wegwijzer stond er nog. Leeg weliswaar, met de sloopplannen al hoog op de agenda. Toen ik ter hoogte van het fietsenhok over wilde steken, zag ik al wat papiertjes bij het gesloten hek liggen. Die verdacht veel op echt geld leken. Maar omdat er de vorige dag iets van activiteiten in of rondom de school waargenomen waren, dacht ik meteen aan uitgeprint namaakgeld. Dat eigenlijk in de papierbak gegooid had moeten worden, echter ernaast gemikt was. En daarna door de wind buiten het hek geraakte. 

Bovendien had het de afgelopen nacht geregend. Waardoor de briefjes zeiknat aan de stoeptegels vastgeplakt zaten. Nee, wist ik vastbesloten, geen enkel normaal mens gaat zomaar met echt geld strooien. Dit moesten printjes zijn. Dus liep ik door met mijn hond. Echter wandelend aan de andere kant van de school, begon ik toch enigszins te twijfelen. Stel je toch eens voor dat ik me stellig vergist had? Ongemerkt begon ik steeds sneller te wandelen.

Tijdens het rondje met m'n hondje was ik niemand tegengekomen. Gelukkig maar, want op pottenkijkers waarmee ik gevonden geld moest delen zat ik even niet verlegen. Intussen was mijn overtuiging dat het echt briefgeld betrof, steeds groter gegroeid. En toen ik opnieuw bij het hek stond, keek ik vluchtig om me heen, om daarna snel alle briefjes (ook al waren ze zeiknat) op te rapen en weg te wezen. Thuis zou ik wel zien of ze echt waren...In onze keuken haalde ik met enige spanning mijn jaszakken leeg. Intussen telde ik voorzichtig alle tientjes en twintigjes bij elkaar op. Wat al gauw dik over de 100 euro heenging. Mits het om echt geld ging, natuurlijk. Omdat ik mijn inmiddels wakker geworden vrouw niet blij wilde maken met een dooie mus, pakte ik de briefjes bij elkaar en legde ze in mijn schrijfkamer op tafel. 's Avonds zouden ze vast droog zijn. 

Om een lang verhaal kort te maken, tot mijn grote verbazing bleek het geen uitgeprint nep geld te zijn, maar echt origineel Europees briefgeld. Met watermerk en al. Wat we ermee gedaan hebben, wilt u weten? Ik heb de volgende dag het restaurant waar Rian graag naartoe gaat opgebeld en een tafel voor 2 gereserveerd. Oké, juridisch zou dit een vorm van witwassen genoemd kunnen worden, maar een kniesoor die zich daar nog druk om maakt.

Tot nu toe is Rian altijd in de veronderstelling geweest dat dit etentje een leuke verrassing van mij was geweest. Als ze dit verhaal leest, weet ze eindelijk hoe ik werkelijk aan dat geld gekomen ben.