Column Jack Thomassen: Team Red Bull

Jack Thomassen uit Drunen schrijft vele columns en korte verhalen. Voor Heusden.Nieuws zal hij ook in 2026 weer regelmatig een column schrijven over zijn belevenissen en met deze keer weer een nieuwe versie. Deze column gaat over 'Team Red Bull'

We waren inmiddels op de hoogte dat oudste zoon regelmatig spijbelde van school. Wat voor ons een voorzichtige voorbode was van de heftige tijd die komen ging. Wij als ouders van deze 15-jarige puber, zetten ons alvast schrap. Want het ging heftig worden, heel heftig. Wellicht dat hij zelf ooit zijn memoires gaat schrijven, met dit verhaal zal ik zijn geheugen een beetje opfrissen.

Dat spijbelen deed hij blijkbaar niet alleen. Nee, met een klein groepje uit zijn VMBO-klas, vormde hij een soort van rebellenclubje, die zich deze nieuwe soort van vrijheid toebedeeld had. En terwijl hun hardwerkende ouders in de veronderstelling waren dat zoonlief braaf in de schoolbanken zat, struinden de bandietjes overdag regelmatig de straten en pleinen van ons dorp af.

Met slecht weer keken ze liever naar een tv-programma waar ze groot fan van waren: MTV Cribs. Dat vonden die mannen prachtig. Ze kregen inkijk hoe bekende rappers hun huis hadden ingericht. Met o.a. pooltafels, flipperkasten, jacuzzi's, en zwembaden. Ja, die artiesten hadden het goed voor elkaar. Dat wilden onze jonge O.G's (Original Gangsters) ook wel. Dat ze daarvoor toch ook hard moesten gaan werken, kwam even niet in ze op.

In de hoop om tot dezelfde inspiratie als van hun idolen te komen, begonnen ze alvast met het kopiëren van diens jeugdzonden. Ik denk dat dit al meer dan 20 jaar geleden is, toch ontdek ik in het dorp regelmatig nog sporen uit die periode. De ene na de andere graffiti handtekening van de wannabee artiesten zie ik tijdens het uitlaten van de hond op meerdere stroomkastjes staan. De spuitbussen die ze daarvoor gebruikten, hadden ze waarschijnlijk bij één van hen thuis in de schuur gevonden. Het zag er niet uit. Stelletje amateurs. 

Op een dag vond mijn vrouw iets onder het bed van haar zoon. U zal misschien denken: Ach, een pakje sigaretten, of zo? Een plakkerige Playboy? Lege chipszakken dan? Dat zijn geen dingen waar je je heel erg druk om hoeft te maken, toch? Joh, die genoemde spullen artikelen hadden we inmiddels vaak genoeg aangetroffen. Die waren het vernoemen niet eens meer waard. De van palen afgeschroefde 'geleende' verkeersborden daarentegen, waren echter wel een onaangename verrassing voor ons.

Tsja, en om er een beetje bij te horen gingen ze natuurlijk roken. Stoer. Maar omdat ze slechts sporadisch een baantje, en dus zelden iets van inkomsten hadden om hun rookwaar te financieren, was het i.i.g. voor onze zoon best handig dat één van zijn eveneens rokende ouders af en toe een pakje onbewaakt op tafel had liggen. Ons meneertje was daarin wel een beetje naïef. Hij dacht namelijk slim te zijn door bij het openstaande zolderraam (daarboven was zijn domein) te gaan staan. Echter van buitenaf waren de opkringelende rookpluimen maar al te goed te zien door zijn moeder, toen die thuiskwam van werk.

Waar we steeds voor vreesden, werd al gauw werkelijkheid. Naast sigaretten werd er overduidelijk met andere geestverruimende middelen geëxperimenteerd. Vooralsnog heel af en toe een jointje. Af en toe, want die troep kost geld. En gelukkig ontbrak het daar nogal eens aan. Maar ook daar zochten ze weer een oplossing voor. Het was dus niet raadzaam om portemonnees of los geld te laten rondslingeren.

Die smerige lucht van die pretsigaretten bespeur ik overigens al van grote afstand. Ik rook het voor het eerst op festivals als o.a. Pinkpop. Rian ook. En toen zij een keer iets eerder van werk ons huis betrad, bekroop haar dat gevoel waar alle ouders bang voor zijn. Vooral toen op dat moment die weeïge lucht haar neus binnendrong. Ondanks dat ze moe was, stoof ze als een raket naar zolder. Daar heeft het even gekruld, geloof mij maar.

Het clubje spijbelaars had niet altijd kwaad in de zin, hoor. Ze konden ook heel gezellig chillen met elkaar. En om niet altijd de boze ouders te willen zijn, faciliteerden wij soms zulke bijeenkomsten. Mits ze niet de boel bij elkaar schreeuwden, mochten ze van mij gerust onder mijn zelf getimmerde houten tuinoverkapping zitten. Voor cola en chips werd gezorgd. En vooruit, af en toe een biertje. Aan NIX 18 deden we toen nog niet. 

Het incident met de geur van wiet roken op zolder stond niet op zichzelf. Op een dag kwam Rian thuis van boodschappen doen, waarna ze opnieuw een vieze lucht in huis rook. Tot op het penetrante af. "Wel verdorie", dacht ze op het moment dat ze haar reukorgaan het trapgat instak. "Ze zullen toch zeker niet weer...?"

Rian hoorde stemmen. Stemmen van de vrienden van oudste zoon. Ze hadden dus niet door dat ze niet meer alleen in ons huis waren. Rian sloop de trap op. En hoe verder ze opwaarts vorderde, hoe sterker de vieze lucht werd. Nee, dit was geen wiet. Snuf.... gatver, wat smerig, dacht ze. Wat kon dat toch zijn? En (Buuurrrp!) wat zaten ze toch een partij te boeren daarboven. Bouwvakkers waren er niks bij. En dan die steeds erger wordende lucht! Verschrikkelijk!

Nog één trap te gaan voor Rian. De jongens hadden nog steeds niks door. Nu zou ze hen wel eens even de waarheid vertellen. Het zou die rotjong bezuren om dat smerige spul bij ons boven te gaan zitten blowen. Op zolder aangekomen, zwaaide ze de slaapkamerdeur van haar zoon open. En juist toen ze van leer wilde trekken, opende één van de vriendjes net een nieuw blikje. Waar Rian een beetje van schrok.

Toen viel het haar op dat er helemaal niemand zat te blowen. Ook geen sigaret of shaggie roken, niks. En wat hadden ze in godsnaam allemaal in hun handen? Bier? Nee, integendeel. Maar wat dan? De vieze penetrante lucht kwam in ieder geval wel vanuit die blikjes.

Wat bleek? De jonge thrillseekers hadden iets nieuws gevonden waar ze een kick of boost van kregen. Iets wat niet eens veel geld kostte. Iets waar ik, naast de akelige geur van wiet, ook niet echt enthousiast van word: en dat zijn suikervolle drankjes, zoals bijvoorbeeld Red Bull.

Rian trouwens ook niet. Ze ontplofte: 'Mijn huis uit met die smerige troep! Wat het ook mag zijn. Wegwezen. Jullie allemaal!' Oudste zoon probeerde haar nog te kalmeren, maar moeders was onverbiddelijk: 'Wegwezen, zei ik! Heel m'n huis stinkt naar die zooi. Gadverdamme!'

Team Red Bull koos het hazenpad. Dan maar ergens anders chillen. En spijbelen, want tsja, daar was het immers allemaal mee begonnen.